In response to societal discussions on street violence the following was posted. (ook in het Nederlands). Anyone wishing to respond to this article or the communication here may send an e-mail from the feedback-page.


About Street Violence

(this is a translation by T.H.E. Servant of the original article in dutch)


Social Control

The postmodern problem of modernized and mechanized society we experience as an increase of street violence. One doesn't really speak about cultural neurosis and psychological problems anymore, but of an absense of civil order, respect an safety. Policially one chooses for the solution of more police in the street. But one may ask oneself whether this would be the social control that we were wishing for. Of course a police state is not our objective, ideal or dream. Social control though is the solution for the problem. And just organizing a course in education of problem-youngsters will not do as a sufficient solution either. A paternalistic concept of social control goes straight against the grain of adolescent selfrespect and forms an insult for mature society. Accusing parents by the way is a strategy that in mental heathcare has been taken relative as realistically there would be more causes than just the educational aspect.


The Demands of behavioral science

Then, how must the problem of social contol be taken care of? The answer consists of a better integration of behavioral science with economical science and the science of law that threaten to dominate with the pragmatical argument. Pragmatic argumentation might represent a bit too much of the lustmotive because of which we loose sight of the realityprinciple that we need for the social reality of social control. For the sake of a realistic sense of social control, there are a couple of behavioral demands: first it must be in accord with the selfresponsible of the mature option. Measures may not constitute a paternalistic system of control for the sake of political power as we can see in a capitalistic (police)state (the West), a fundamentalist state (the Middle East) or in a communist/socialist repressive system (China). In order to realize a political solution of social problems the fundamentals of behavioral science must be respected. (as we are dealing with the behavioral problem of streetviolence). As everyone knows, is science dwelling upon a couple of fundamental principles, like verification (the duty of reference), free association (freedom of values) and the freedom of will (uncertainty). Behavioral science also follows these principles and if fact proposes in conclusion a form of verification and free association based upon voluntary participation of adults. It can possibly be a therapeutic relationship, but this doesn't have to be so. Mental heathcare is in conflict with the mature option and therefore is streetviolence post-modern not experienced as an individual psychological problem, but as a collective political (also religious) problem.




How does a behavioral science approach practically look like? Behavioral science is concerned with conditionings. The idea is that blind punishment does not really bring about an other conditioning en thus neither constitutes a solution to the problem. Plaster is fine, but prevention works better. Therefore one has to offer another conditioning as existing conditionings do not suffice anylonger. First of all: what is conditioning? Conditioning literally means: to become dependent on time and circumstances. A proper orientation to time and circumstances is central to that as the norm for mental and thus also societal health (street violence thus seen is a form of social madness or confusion about schemes of time and what would be wanted being present). Behavioral science deals with time-schedules and the control over conditions. (the circumstances of stimulation and reward) in order to arrive at a morally responsible reinforcement of wanted behavior. Therefore we need a moral directive on the basis of which one decides what is wanted and what not, which one mustn't confuse with what could be tolerated or not. E.g alcohol and nicotine are tolerated, but should not be reinforced as wanted risk-behavior reinforcing it likewise one reinforces wanted behavior. This practically means that alcoholic beers e.g. should cost at least double as much as non-alcoholic beer (by taxing the use) and that the cost of healthcare for smokers should be accounted for in the prizes for using tobacco. But it is not just taxing for the use that makes up a good policy of moral distinction. Evidently also schedules of reinforcement are important. How about those timeschedules?



The alternative and agression.

In psychology one speaks of psychological time: one experiences time as unstable having all kinds of emotions to that (psychological problems). The word psychology itself is also used denoting the problem. This problem consists of instability or lability (concerning the regulation af agression e.g.). How does this instability come about? Folk-wisdom can explain that you shouldn't loose your balance if you want to be stable. Behavioural science is not estanged from that wisdom, and usually advises the practice of alternate schedules, not because these are better than the original scheme of reinforcement, but because they offer freedom of choice and thus an opportunity for accepting personal responsibilty for a balanced approach of the social situation (control over the conditions). The alternative serves the purpose of breaking out of fixations that in fact constitute the reason for the rebellion and the agression. (in fact also the lustmotive is respected and understood with it). Without an alternative of reason breaking throught fixations will naturally result in agression (a loss of control) and then it is justified to speak of an increase in social chaos.


Practical consequence.

Without heresy against the existing order of time, as being immoral, chaotic, pragmatic, reductionistic, capitalistic and without a conscience etc., one can, with a sane mind, propagate an alternative of time-management that contains a morally responsible schedule of reinforcement (a policy) to bring about the social control that is in accord with the principles of natural science in general and behavioral science in particular. Arriving at a practical conclusion after the herefore delivered analysis of the problem, one at least has to answer to four basic rules: one has to appeal to reslfresponsibility; one is out for bringing about (1) the social behavior of adults treating ypungsters as if they would anwser to the demands (if not than it is the problem of the parents). Secondly this wanted social behavior must be verified, meaning (2) one has to be reinforced for being present (reward means registration). Thirdly the policy based on on value-freedom may not determine which association should be chosen: meaning (3) any social presence outside of the private sphere (we are dealing with the social of public life) must be equally rewarded (with the exception of clubs etc.). Fourth the freedom of will must be respected: (4) not participating in such a reinforced and verified public life may not be punished.


A system

How does such an alternative schedule of behavioral reinforcement work? It works with a calender and a creditpoint-system. Every registered participant will get a creditcard that each month will asign e.g. a hundred points to a participant (it is not possible to save more than a hundred points). These points one may regard as a reward for being socially present and behaving correctly: one can exchange these points for entry to public places and use them for wanted consumption. One credit-point could be equivalent with one Euro but can not be exchanged for hard currency. Practically a registered user may load his card every month up to hundred points and spend them on social activities in the public sphere (concerthall, musical happenings, sportsevents, cinema's, musea, café's and such) This card will only be valid on certain days of the week according to a calender that will spread the attention over all days of the week; one week on monday, next week on tuesday etc. This according an alternative scientific (logical deductable) account of the year (see The Order: ../../images/theorder/tabellen.html). This is necessary to break trough the standard-fixation of conditioning. Further one is only allowed to consume as wanted: one can not get alcoholic beverages or cigarettes with this card and only get vegetarian meals (french fries, but no hot-dog) (eating meat belongs to risk-behavior). Further one can not receive services or goods of another kind on this card or use it for private purposes financing soda's and peanuts in the supermarket (rubbers one will have to pay for oneself since it pertains to no public behavior). Of course this settlement is there for everyone and not just for social-security-people.



How does one finance such a system? By means of the moral distinction that one has to make in ones policies to achieve this social control, one will have to rationalize the consumption-taxes: means obtained from an extra raise of alcoholtax must be invested in the restricted distribution of non-alcoholic beverages. Means obtained from raising taxes on meatproducts and tobacco will have to be invested not only in the healthcare necessary for that kind of risk-behavior, but also to reward those consumers who do not participate in that (thus no elitary reinforcement). Except for taxes the businesses involved can contribute themselves voluntarily (being a member or not of the social creditmanagement) as the general use of their facilities is enormously encouraged (they almost become the state-institutions of public life). Further one can also strive for less uniforms (police etc.) in the streets and less prisons, judges and lawyers (they, for a change, may also go downtown without a uniform), which also will give a considerable cost-reduction.


drs. R.P.B.A. Meijer, privately practicing psychologist in Enschede

In Dutch:




Sociale kontrole

Het postmoderne probleem van de gemoderniseerde en gemechaniseerde samenleving ervaren we als toenemend geweld op straat. Men spreekt niet meer van kultuurneurose en psychologische problemen, maar van een afwezigheid van burgerlijke orde, respekt en veiligheid. Men kiest politiek voor de oplossing van meer politie op straat. Maar het is de vraag of dit de sociale kontrole wel is die we wensen. Natuurlijk is een politiestaat niet het doel, ideaal of onze droom. Sociale kontrole is echter wel de oplossing voor het probleem. En met alleen een cursus opvoeden voor ouders van probleemjongeren is dit probleem ook niet afdoende verholpen. Een paternalistisch concept van sociale kontrole druist recht in tegen het zelfrespekt van jong-volwassenen en vormt een belediging voor de volwassen samenleving. Het beschuldigen van de ouders is overIgens een strategie die in de geestelijke gezondheidszorg al lang gerelativeerd is omdat er nuchter bezien wel meer faktoren in het spel zijn dan de opvoeding.


Gedragswetenschappelijke eisen

Hoe moet het begrip sociale kontrole dan behartigd worden? Het antwoord bestaat uit een betere integratie van gedragswetenschap met de economische en rechtswetenschap die het politieke toneel dreigen te overheersen met het pragmatische argument. Pragmatisch argumenteren zou wel eens het teveel aan lustmotieven kunnen weerspiegelen op basis waarvan we het realiteitsprinipe uit het oog verliezen dat we nodig hebben voor de sociale werkelijkheid van de sociale kontrole. Voor een reëele zin van sociale kontrole zijn er een aantal gedragswetenschappelijke eisen: die moet ten eerste in overeenstemming zijn met het zelfverantwoordelijke van de volwassen optie. De maatregelen mogen niet een paternalistisch kontrolesysteem van politieke machtsuitoefening gaan vormen zoals we dat zien in een kapitalistische (politie) staat (het Westen) een fundamentalistische staat(het Midden-Oosten) of in een communistisch/socialistisch repressief systeem (China). Om de oplossing van de sociale problemen politiek te realiseren moeten de fundamenten van de gedragswetenschap zijn gerespekteerd (het gaat immers om het gedragsprobleem geweld op straat). Zoals iedereen weet put de wetenschap in het algemeen uit een aantal fundamentele principes, zoals dat van de verifiëerbaarheid (de referentieplicht), de vrije associatie (waardenvrijheid) en de de vrije wil (onzekerheid). De gedragswetenschap houdt zich ook aan deze regels en staat dus in conclusie voor een vorm van verificatie en vrije associatie die gebaseerd is op vrijwillige deelname van volwassenen. Nu kan dit een therapeutische relatie zijn met een individuele hulpverlener, maar dit hoeft niet zo te zijn. Geesteljke hulpverlening kan als strijdig met de volwassen optie worden gezien en daarom ook wordt straatgeweld postmodern niet als een psychologisch individueel probleem maar als een collectief politiek (soms ook religieus) probleem ervaren.



Hoe ziet zo'n gedragswetenschappelijke aanpak er praktisch gezien uit? Gedragswetenschap houdt zich bezig met konditioneringen. Het idee is dat blind afstraffen niet echt een andere konditionering tot stand brengt en dus ook geen oplossing vormt voor het probleem. Pleisters plakken is o.k., maar voorkomen is beter dan genezen. Dus moet men een andere konditionering bieden als de bestaande konditioneringen niet meer voldoen. Ten eerste: wat is konditionering? Konditionering betekent letterlijk van tijd en omstandigheden afhankelijk raken. Een juiste oriëntering naar plaats en tijd staat daarbij centraal als de norm voor geestelijke en dus ook maatschappelijke gezondheid (straatgeweld is zo bezien een vorm van sociale gekte of verwarring over tijdschema's en wat in aanwezigheid gewenst is). In de gedragswetenschap gaat het dus om tijdschema's en het kontroleren van de condities (de omstandigheden van stimulatie en beloning) zodat er een moreel verantwoorde bekrachtiging van gewenst gedrag kan plaats vinden. We hebben dus een moreel directief nodig op basis waarvan besloten wordt wat wel en niet gewenst is hetgeen men niet moet verwarren met wat wel en niet te tolereren is. Alcohol en nicotine b.v. worden getolereerd, maar zouden niet als gewenst risicogedrag moeten worden gewaardeerd door het gelijkelijk te bekrachtigen met gewenste aktiviteiten. Dit betekent praktisch dat alcoholhoudend bier b.v. minstens dubbel zo duur zou moeten zijn als alcoholvrij bier (via accijnzen ) en dat de kosten van de gezondheidszorg voor rokers moeten worden verhaald op het gebruik van tabak. Maar het zijn niet alleen accijnsmaatregelen die een goede politiek van moreel onderscheid uitmaken. Het gaat dus ook om de bekrachtigingsschema's. Hoe zit het met die tijdschema's?


Altenativiteit en agressie

In de psychologie spreekt men van psychologische tijd: het instabiel ervaren van de tijd en het daarbij hebben van allerlei emoties (psychische problemen). Het woord psychologie wordt zelf ook wel gebruikt om het probleem aan te duiden. Dit probleem bestaat uit instabiliteit of labiliteit (qua agressie regulatie b.v.). Hoe onstaat die instabiliteit? Volkswijsheid kan je uitleggen dat je je evenwicht niet moet verliezen als je stabiel wil zijn. De gedragswetenschap is daar niet van vervreemd, en raadt dan ook meestal in de praktijk het beoefen van alternatieve schema's aan, niet omdat die beter zijn dan het oorspronkelijke schema van bekrachtiging, maar omdat ze een vrije keuze bieden en dus een gelegenheid voor het aanvaarden van persoonlijke verantwoordelijkheid voor een evenwichtige benadering van de sociale situatie (kontrole over de kondidies). Het alternatief dient ervoor om de fixaties te doorbreken die de feitelijke redenen vormen voor de rebellie en de agressie. (In feite wordt daarmee ook het lustmotief gerespekteerd en begrepen.) Zonder een beredeneerd alternatief is met het doorbreken van fixaties agressie een begrijpelijk gevolg (van kontroleverlies) en mag men terecht spreken van een toenemende sociale chaos.


Praktische gevolg

Zonder de bestaande tijdorde te verketteren als zijnde immoreel, chaotisch, pragmatisch reductionisch kapitalistisch en gewetensloos etc., kan men met gezond verstand een alternatief van tijdbeheer voorstaan dat een moreel verantwoord bekrachtigingsschema (een politiek) inhoud om de sociale kontrole tot stand te brengen die overeenkomt met de principes van de natuurwetenschap in het algemeen en de gedragswetenschap in het bijzonder. Praktisch tot een slotsom komend na voorgaande probleemanalyse, moet je dus aan minstens vier basisregels tegemoetkomen: men moet appelleren aan de zelfverantwoordelijkheid; men richt zich op het (1) tot stand brengen van het sociale gedrag van volwassenen en behandelt jongeren alsof ze al aan die eisen voldoen (zoniet is dat het probleem van de ouders). Ten tweede moet dat gewenste sociale gedrag worden geverifiëerd; d.w.z. (2) men moet beloond worden voor het aanwezig zijn (beloning betekent registratie). Ten derde mag de politiek op basis van waardenvrijheid niet bepalen welke associatie men moet kiezen: d.w.z. (3) iedere sociale aanwezigheid buiten de privésfeer (het gaat om de sociale kontrole van het publieke leven) moet gelijkelijk beloond worden (m.u.v. besloten verenigingen). Ten vierde moet de vrije wil worden gerespekteerd: (4) niet deelnemen aan een dergelijk bekrachtigd geverifieerd publiek leven mag niet worden bestraft.


Een systeem

Hoe werkt zo'n alternatief schema van gedragswetenschappelijke bekrachtiging? Het werkt met een andere kalender en met een puntensysteem. Iedere geregistreerde deelnemer krijgt een kredietkaart die per maand b.v. honderd punten toekent aan een deelnemer (meer dan honderd punten of sparen is dan niet mogelijk) . Deze punten kan men als beloning zien voor sociaal aanwezig zijn en juist gedrag: men kan deze punten inwisselen om toegang te verkrijgen tot openbarere gelegenheden en gebruiken voor gewenste consumptie. Eén punt zou b.v equivalent kunnen zijn met één euro maar niet in euro's te verzilveren zijn. In de praktijk mag dan een geregistreerde gebruiker iedere maand zijn sociale kredietkaart opladen tot honderd punten en die besteden aan sociale aktiviteiten in de publieke sfeer (concertgebouw, muziekevenementen, sportgebeuterinssen, beurzen, bioscopen, musea, cafe's e.d.). Deze kaart is echter alleen geldig op bepaalde dagen van de week volgens een kalender die de aandacht over alle dagen van de week heen verspreid; de ene week op maandag de week erna op dinsdag etc. en dat volgens een alternatieve wetenschappelijke (logisch beredeneerbare) jaarindeling (zie De Orde http: Dit is dus nodig om de standaard fixatie van konditionering te doorbreken. Verder kan men alleen gewenst konsumeren: men kan geen alcoholische dranken en sigaretten verkrijgen met deze kaart en alleen maar vegetarische maatlijden krijgen (wel patat, maar geen frikandel) (vlees eten b.v. behoort tot het risicogedrag). Verder kan men op deze krediet kaart geen andere diensten of goederen verkrijgen of voor privegebruik een aanschaf van frisdrank en pinda's in de supermarkt financieren (condooms moet men ook zelf betalen, het is geen publiek gedrag). Uiteraard geldt deze regeling voor iedereen en niet alleen voor uitkeringsgrechtigden.



Hoe financiert men dit systeem? Door het morele onderscheid dat men beleidsmatig moet maken om deze sociale kontrole tot stand te kunnen brengen, moet men dus het accijnsbeleid rationaliseren: de middelen verkregen uit extra alcoholaccijns moeten worden geinvesteerd in het onder voorwaarden verstrekken van niet alcoholische dranken. De middelen verkregen uit het belastingheffen op vleesprodukten en tabak e.d. moeten worden gebruikt om niet alleen die gezondheidszorg te financieren die nodig is voor dergelijk risicogedrag, maar ook om die consumenten te belonen die daar niet aan mee doen (geen elitaire bekrachtiging dus). Behalve uit accijnzen kan de middenstand (m.n. horeca e.d.) ook een vrijwillige bijdrage leveren (wel of niet lid zijn van het sociale kredietmanagement) omdat immers het algemene gebruik van hun voorzieningen enorm wordt gestimuleerd (ze worden bijna staatsinstellingen voor het publieke leven). Verder kan er zo ook gestreefd worden naar minder blauw op straat en minder gevangenissen, rechters en advocaten (ze gaan zelf ook maar eens ongeuniformeerd de stad in), hetgeen ook een aanzienlijk financiëel voordeel oplevert.


Drs. R.P.B.A. Meijer, zelfstandig gevestigd psycholoog te Enschede.


Een ieder die bij wil dragen in deze discussie kan op internet inloggen op het discussieforum van De Orde :

Dit bericht is gepost bij de belangrijkste dagbladen.


A rational Economy is a moral economy


The problem of streetviolence relates to the morality of our society. If the economy does not sanction risk-behaviour, people 1) do not really know, have no norm to live up to, and 2) have the right to go against the grain of society and develop antisocial or otherwise unwanted philosophies and behaviour. This could be described as the immorality of our economic conduct. In fact is it irrational. Things that evidently cost more as they enforce more external control and treatment should be more expensive. A coke should be cheaper than a soda without coffeine and a beer should be more expensive than a coke that has no alcohol. This moral clarity is a collective responsibility. If the lustmotive dominates, we take what we can as cheap as we can. If the reality principle dominates there are restrictions and sanctions on unwanted behavior. It is the morality of the common people that should reflect this in the political choices. The intellect can argue in favor, the politicians can pay respect to them campaigning to this rationality of economy, and commerce should accept the sanctions on less favorable products. First and last the normal worker should work and vote for such a society and in fact want nothing less. That is the only way to get violence out of our societies. Progress is only real progress if there is moral progress; without it all increase of wealth is just another way of lying, cheating, stealing and abandoning the fellow man.


P. Chaste

This discussion took place in the webforum in 1999